Innovatie

Groningse wetenschapsfilosofe kritisch over kansrekening

Kleine kansen spelen een grote rol in ons dagelijks leven. Zo spelen we mee met de Lotto en sluiten we allerhande verzekeringen af, omdat we kleine kansen moeilijk kunnen inschatten. Ook in de wetenschap is kansrekening een belangrijke theorie. “Omdat kansrekening zo alom tegenwoordig is, is het belangrijk haar grondslagen kritisch te onderzoeken,” aldus Sylvia Wenmackers. Ze promoveert 2 mei 2011 op dit onderwerp aan de Rijksuniversiteit Groningen in de wijsbegeerte.


Leestijd: 1 minuut

Kans gelijk aan nul niet onmogelijk

De grondslagen van het begrip waarschijnlijkheid interesseert Wenmackers zeer: “De standaard kansrekening, zoals die op de middelbare school wordt aangeleerd en ook door wetenschappers wordt gebruikt, heeft de volgende – vreemde – eigenschap: sommige gebeurtenissen krijgen kans nul toegekend, terwijl ze toch kunnen gebeuren.

Als je bijvoorbeeld een eerlijke loterij met oneindig veel loten zou organiseren, heeft elk lot aanvankelijk kans nul om geselecteerd te worden. Terwijl er toch werkelijk een lot getrokken wordt. ‘Kans gelijk aan nul’ is dus niet hetzelfde als ‘onmogelijk’. Ik vond het vreemd dat hier niemand een alternatief voor had.”

Wenmackers heeft al een doctorstitel op zak: in 2008 promoveerde ze aan de universiteit van Hasselt (België) in de natuurkunde. Na een jaar als postdoctoraal onderzoeker, stapte ze over naar de wetenschapsfilosofie.

Ze schreef haar tweede proefschrift in één jaar tijd, hetgeen uitzonderlijk snel is. Zelf zegt ze hierover: “Als promovendus moet je niet enkel specialistische kennis verwerven en daar een eigen bijdrage aan leveren, maar moet je ook heel wat andere vaardigheden verwerven: presenteren op congressen, efficiënt literatuur opzoeken, samenwerken met collega’s en wetenschappelijke artikels schrijven. Dit kost tijd. Ook ik heb die zaken al doende moeten leren, maar zo’n tweede keer gaat het allemaal veel vlotter.”