Donker Groen is zo’n bedrijf. Een hoveniersbedrijf met 24 vestigingen verspreid over Nederland en België. “Een organisatie die zich inzet om de wereld groener te maken”, zegt Ramon Hoiting, vestigingsleider van Donker Groen Groningen, in de nieuwste Groninger Ondernemers Courant. De hoveniers verzorgen bomen, vergroenen schoolpleinen, leggen daktuinen aan en doen nog veel meer. Met touw en klimgordel bungelen ze aan hoog in de boom, de kettingzaag aan hun heup bevestigd.
Dertien statushouders kwamen op bezoek. Een van hen bleef om te werken: Dawood, een Syriër van middelbare leeftijd met een salesverleden, zowel in Syrië als in Nederland. Hij werkte ooit als verkoper op een boerderij, waar hij producten aan de man bracht op het Groningse platteland. Het was de enige regel op zijn cv die verband hield met werken tussen het groen. Hij wilde graag buiten werken. Met z’n handen.
“Hij sprak goed Engels, een beetje Nederlands en was vooral enorm gemotiveerd”, zegt Hoiting. “Hij was proactief en werkte hard.” Toch nam hij na een halfjaar alweer afscheid, vanwege dringende familieomstandigheden in Syrië.
Die grilligheid hoort erbij. Donker Groen was al bekend met bijvoorbeeld Oekraïense vluchtelingen en buitenlandse studenten, bij wie de verblijfsduur soms onvoorspelbaar is. Desondanks spreekt Hoiting positief over deze werknemers: “Het werk gaat ze doorgaans heel goed af, zolang ze de juiste begeleiding krijgen in het contact met klanten, want de taalbarrière is soms een uitdaging.”
Donker Groen heeft al lange tijd een sociale ambitie. Het bedrijf werkt bijvoorbeeld al vijftien jaar samen met sociaal ontwikkelbedrijf IEDERZ. “Wij zien het als onze verantwoordelijkheid om mensen uit verschillende lagen van de samenleving in dienst te nemen.” Dat levert aan twee kanten wat op: mensen die moeilijk aan werk komen krijgen een plek, en voor het bedrijf wordt de vijver om uit te werven groter.
Het hoveniersvak kampt namelijk nog met een stereotypebeeld: modder, zweet, vieze handen en fysiek intensieve arbeid. “Technische beroepen zijn onder statushouders, net als onder Nederlanders, niet populair.” Desondanks merkt Hoiting dat steeds meer mensen in de natuur willen werken en op zoek zijn naar meer betekenis in hun werkleven.
Een match draait vooral om interesse. Een carrousel moet ervoor zorgen dat statushouders kennismaken met bedrijven, zodat ze op die manier iets tegenkomen wat bij hen past. Hoiting vindt het ook niet gek dat maar één van de dertien bleef hangen. “Als je kinderen uit een Nederlandse schoolklas hiernaartoe brengt, zal er waarschijnlijk ook maar één z’n vinger opsteken.”
Initiatief van Bedrijvenvereniging Zuidoost
Het initiatief voor de carrousels kwam van Bedrijvenvereniging Zuidoost. Er staan meerdere azc’s op hun terrein, waardoor zij een kans zagen om samen te werken. “Het gaat voornamelijk om vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië, Eritrea, Turkije en andere landen”, zegt Paulien Frank van de gemeente Groningen. Volgens haar is het doel niet om een vacature in te vullen, maar om kennis te maken.
Statushouders vinden het doorgaans moeilijk om werk te vinden, bijvoorbeeld door een taalbarrière, cultuurverschillen en doordat de arbeidsmarkt er in het land van herkomst anders uitziet. “Ze zijn erg gemotiveerd om te werken, maar het is lastig om aan werk te komen. Als ze eenmaal iets hebben, gaat dat vaak goed en zijn ze blij met de kans.” Bedrijven die statushouders een kans geven, krijgen daarin ondersteuning van de gemeente.
Bedrijven die interesse hebben in deelname kunnen contact opnemen met Paulien Frank via [email protected].
fotografie: Jan Buwalda
