Opinie door Bas Disco
“Groningen is eigenlijk best wel een mooie stad”, hoorde ik mezelf laatst zeggen. Ik stond boven op de Martinitoren en sprak deze woorden uit tegen de stadsbeiaardier. Ik schrok van mijn eigen verbazing.
Eigenlijk? Natuurlijk is Groningen een mooie stad. Met haar middeleeuwse straatkeien, de oer-Europese loopbaarheid en de woonwijken in Amsterdamse School. Met hardlopers die om 6 uur ’s ochtends hun rondjes lopen, terwijl een groep studenten nog uit De Tapperij kruipt.
Wanneer we een onderscheiding krijgen, zijn we daar trots op. De grootsheid van die trots gaat onze nuchterheid echter in de weg staan. Het slaat over van “mooi, man” in “zie je nou wel?”. Bovendien kan trots ook verworden tot onzekerheid, alsof we nu plots moeten voldoen aan een brede nationale of zelfs internationale standaard.
Het evenwicht tussen bescheidenheid en zelfvertrouwen siert ons. In de Randstad bestaat er geen twijfel over dat ze de besten zijn; in Friesland willen sommigen zich juist afzetten tegen de rest. Groningen had de kracht van gezonde desinteresse: we voeren onze eigen koers, en wat de rest vond? Zal wel.
We hangen er nu een beetje tussenin. We hunkeren naar bevestiging door op te willen vallen met onze eigenzinnigheid. Wat Groningen uniek maakte, was juist dat we ons geen drol aantrokken van ons imago.
Toen ik in de Randstad schreef, kreeg ik meermaals het verwijt: “Jij bent zeker zo’n nuchtere Groninger?” Niet om wat ik zei, maar om wat ik niet zei. Als schrijver zeg ik dan ook graag: de pen is mijn wapen, stilte is mijn harnas.
We doen mooie dingen in Groningen. En daar mogen we trots op zijn. Die trots moet echter voortkomen uit onze eigen maatstaven, niet uit de behoefte om de buitenwereld of onszelf iets te bewijzen. Die buitenwereld is namelijk vooral met zichzelf bezig.
